vrijdag 25 maart 2016

Een tarwekorrel moet in de aarde vallen en sterven - Goede Vrijdag



Het Boek
Johannes 12: 23-25

‘Het is nu zover dat Ik, de Mensenzoon, de hoogste eer en heerlijkheid zal ontvangen,’ antwoordde Jezus. ‘Wat Ik jullie zeg, is de waarheid: een tarwekorrel moet in de aarde vallen en sterven, anders blijft het alleen maar één tarwekorrel. Maar als hij sterft, brengt hij veel vrucht voort. Wie zijn leven liefheeft, raakt het kwijt. Maar wie zijn leven in deze wereld niet liefheeft, zal het behouden en eeuwig leven. 




De graankorrel waar Hij over spreekt is Hij allereerst zelf: hij blijft niet op zichzelf, maar valt om te sterven in de aarde om pas zó veel vrucht te kunnen dragen: ontelbare gelovigen delen in zijn gerechtigheid.

Jezus heeft deze woorden in praktijk gebracht door zichzelf op te offeren en zijn leven af te leggen toen Hij stierf aan het kruis. Daardoor heeft Hij persoonlijk meer vrucht gedragen dan wie ook.




Als een graankorrel in de grond terecht komt sterft alleen de buitenkant. Het binnenste van de graankorrel, de tarwekiem blijft leven en die begint pas te groeien zodra de buitenkant is afgestorven.

Ook wij worden geroepen om graankorrels te zijn, om te sterven in de
aarde. Dat vraagt dat we loslaten wat in dit leven zo belangrijk lijkt: aanzien,
succes, gezondheid, rijkdom, onze eigen kwaliteiten. Dat alles moet de grond in, sterven met Christus. Pas daarna zullen we vrucht dragen tot eer van de Vader.



Hebben we de moed om slechts graankorrels te zijn? Hebben we de moed
om niet op onszelf te blijven, niet op onszelf te vertrouwen en ons in kwetsbaarheid afhankelijk te maken van anderen? 

Dat is wat de Here Jezus van ons vraagt. Heb niet je eigen leven lief, heb het leven lief dat Jezus geeft. Kies voor het leven van Christus. 

Geleid door de Geest zullen we, als we erom bidden, kracht ontvangen om zwak en kwetsbaar te zijn, om onze tekortkomingen en zonden onder ogen te zien en om te zeggen: ‘Heer, leer me te sterven aan mezelf, omdat alleen in U het leven is!’



Er was eens een korrel graan
Gezaaid in de grond
Geboren om dood te gaan
Geen mens die het vond
Maar heel langzaam brak het open
En er kwam nieuw leven aan
En het heeft zichzelf verloren
Zie je het koren
Op de akker staan

Hij was als een korrel graan
In de aarde gestrooid
Geboren om dood te gaan
Beroofd en berooid
En zijn lichaam werd verbroken
Toen Hij Zich aan 't kruis liet slaan
Zo heeft Hij Zichzelf gegeven
En liet Zijn leven
Door de wereld gaan

Ik weet dat ik sterven moet
Niet later maar nu
En al wat me leven doet
Geef ik aan U
En heel langzaam breek ik open
Als een kleine korrel graan
Tot het leven wordt geboren
En er zal koren
Op de akker staan

(Bijbeltekst; Het Boek
Lied; Elly en Rikkert
Schilderij; William A Bouguereau)


2 opmerkingen: